Wedstrijden: allemaal niet zo evident als het lijkt (2021-07)

Sinds 2018 ben ik begonnen met af en toe een wedstrijdje te rijden en ondertussen ben ik best vaak op wedstrijd.
Ik doe het heel erg graag, het geeft mij doelen om naar te werken en ik wil er mensen mee motiveren om hun droom niet op te geven.
De wedstrijden zijn vaak de kers op de taart. Al je werk wordt beloond, your own few minutes of fame and glory, gevoel dat je de hele wereld aankan na een goede run, al die complimenten, … Geeft je echt zo een goed gevoel en energie.

Maar eerlijk, op wedstrijd gaan is niet zo evident als het lijkt en het is ongelooflijk zwaar. Er komt zo veel meer bij kijken dan enkel de paar minuten die je in de wedstijdring bent.
Trainen, paard wassen, vervoer, alles regelen, … en dan nog de kostprijs buiten beschouwing gelaten.
We rijden/werken bijna 4-6 keer per week. Wisselt natuurlijk beetje met weer en hoe mijn lichaam mee wil. We trainen een beetje vanalles (technisch, balkjes, extreme, wandelen, gewoon beetje knuffelen, ontspanning, longe …) maar niet te vergeten, we genieten ook volop van alles wat we samen doen. Belangrijkste is dat het plezant moet blijven voor ons allebei.

Nacho komt in de dag buiten, rolt hel graag en gaat graag op de vuile plekken in zijn stal liggen (oeps, nadeel van een witte te hebben zeker), eigenlijk een vuil ventje is het. Dus als ik graag met een proper paard op wedstrijd wil gaan, moet ik telkens de avond voor een wedstrijd Nacho helemaal wassen. Best een zware karwei. Nat maken, inzepen, goed schrobben, afspoelen, zelf helemaal nat en smerig, laten drogen, staart invlechten, … Moet wel zeggen, daarna is hij echt supermooi en geeft stiekem wel een goed gevoel als je op wedstrijd een mooi gewassen paard van de trailer kan halen. Hihi

Omdat ik rolstoelgebruiker ben moet ik voor de inschrijving ook vanalles regelen en aanvragen. Kan ik op het verharde parkeren? Mag ik de trail en ranch trail verkennen met mijn paard? Is het domein toegankelijk? Mag ik rijden met aanpassingen (polsbrace, strapping op zadel, …)? … Ik ben dus pas zeker of ik kan deelnemen als ik op al deze vragen een antwoord heb gehad. Of toch nog niet … (je hebt ondertussen wel betaald). Dan is het nog wachten tot we enkele dagen ervoor het pattern krijgen. Tijdens de ranch trail en extreme cowboyrace kan het zijn dat je in je proef moet afstappen en met of zonder je paard door de piste moet wandelen (in diepe zand of modder, over bruggetje, …). 100% zeker ben je dus nooit: Is niet de eerste keer dat ik toekom en in de losse zand of heel ver moet parkeren, je ineens moet af en opstappen tijdens de proef, ik niet aan secretariaat geraak (trappen), …Ondanks alles wat je had gemeld en nagevraagd. Ik moet toegeven dan is de teleurstelling vaak heel erg groot en zakt de moed je volledig in de schoenen. Dan moet je wedstrijd nog beginnen.

Alles kost gewoon veel meer moeite: paard laden, afstand rijden, paard afladen, opzadelen, inrijden, … Na dit alles moet je ook nog veilig naar huis.

In België, zijn para-disciplines niet echt gekend. In dressuur heb je G-dressuur wat ik een tijdje heb gereden maar qua toegankelijkheid als rolstoelgebruiker is dit een regelrechte ramp. Parkeren in de modder of langs een drukke baan, rijden in een patattenveld, secretariaat en piste niet bereikbaar met rolstoel en als je iemand anders stuurt om je te laten inschrijven is het een hele discussie). Ik kan zo nog wel een tijdje doorgaan.
In het westernwereldje in België en Nederland bestaat er eigenlijk geen para, wat eigenlijk heel erg spijtig is. In Amerika heb je para-reining (World Para Reining) en EWD klasse, dit zijn klassen speciaal voor mensen met een beperking in allerhande westerndisciplines (trail, horsemanship, ranch riding, ...). Super leuk toch. Heb zoveel mooie dingen gezien tijdens de virtuele wedstrijden waar ik wel eens deelnam aan een EWD klasse. Spijtig dat dit in België niet kan.
Gelukkig zijn er enkele organisaties in België en Nederland (DRHA, NRHA) die op hun gewone reining wedstrijden ook de para klasse uitschrijven zodat we punten kunnen verzamelen voor de WPR. Jaarklassement is er bij hun wel niet bij.
Als je houdt van een echte uitdaging dan heb je nog in België 1 vereniging die een para klasse aanbiedt in de extreme cowboyrace, Exca owe. Deze klasse is spijtig genoeg niet erkend door Amerika en België waardoor deze klasse niet voorkomt op het Belgisch kampioenschap en je punten tellen niet mee in Amerika.Het is dan ook enkel bij exca owe dat je deze discipline in een para klasse kan meerijden en niet bij de andere extreme verenigingen. 90% van mijn wedstrijden zijn dus geen para wedstrijden, best confronterend met momenten. Soms weinig begrip voor onze situatie.

Nu zal je je zeker afvragen waarom rij je dan nog wedstrijden?
Als ik aan het paardrijden ben dan kan ik terug lopen, springen, racen, … Voelt als vrijheid. Het motiveert mij in alles wat ik doe. Je kan doelen stellen en terug volop dromen. De momenten op wedstrijd: Al je werk wordt beloond, your own few minutes of fame and glory, gevoel dat je de hele wereld aankan na een goede run, adrenaline, al die complimenten, leuke sfeer, … Geeft je echt zo een goed gevoel en energie. Gun je dat niet iedereen?

Kan je nu snappen waarom er niet zoveel para ruiters zijn die deelnemen aan een wedstrijd? Eigenlijk heel erg maar het is gewoon allemaal niet zo evident.
Er zou toch een manier moeten zijn om wedstrijden veel toegankelijker en betaalbaarder te maken voor mensen met een beperking en het aanbod te vergroten? We hebben allemaal dezelfde passie, iedereen volgt toch graag zijn dromen? Ik allessinds wel
Bij deze een oproep, maak jullie evenementen toegankelijker, denk eens na over een para klasse zodat iedereen zijn dromen kan waarmaken.