Lone Star Stables (2021-06-27)

Het was zover, na 1,5 jaar, het wedstrijdseizoen kan terug beginnen. Alles nog heel voorzichtig in verband met corona maar toch keken we er naar uit.
In 2017 zijn Jan en ik gaan kijken naar het wereldkampioenschappen World para-reining in Ermelo (Nederland). Wow hoe knap was dit, dit had ik nog nooit gezien. Hoe al die mensen met elk een andere beperking toch konden blijven paardrijden en 1 na 1 prachtige runs aflegden. Geweldige sfeer, iedereen was blij voor elkaar en moedigde elkaar aan, al die fonkelende ogen vol met passie en wat een doorzettingsvermogen. Dit raakte mij heel diep. Ik stond vol verwondering te kijken, ongelooflijk veel respect.
Dit mis je heel erg vaak op andere wedstrijden. Mensen vergeten vaak dat ze allemaal dezelfde passie delen. Zouden veel mensen een voorbeeld aan kunnen nemen.

In 2018 ben ik met Nacho beginnen western wedstrijden rijden. Eerst enkele wedstrijden om te proberen wat ik leuk vond en in 2019 zijn we er echt voor gegaan. In 2019 reed ik verschillende disciplines: horsemanship, trail, ranch riding, ranch trail en extreme cowboyrace. Dit waren geen para wedstrijden want in deze disciplines bestaan deze niet in België. Enkel de exca owe (Belgische extreme cowboyrace federatie) heeft een para klasse opgericht. Spijtig genoeg wordt deze nog steeds niet erkend vanuit Amerika.
Omdat dit allemaal gewone wedstrijden zijn en ze niet gewoon zijn dat er mensen met een beperking meerijden, moet je zo veel regelen en aanvragen op voorhand voor je weet of je kan deelnemen. Toegankelijkheid, parking, verkenning met paard i.p.v. te voet, toegankelijkheid secretariaat, rijden met aanpassingen aan je zadel, … Moet eerlijk zijn dit kan best confronterend zijn en kost heel veel energie.

Om deze reden en omdat ik nog steeds onder de indruk was van wat ik had gezien in 2017 had ik besloten een nieuwe uitdaging aan te gaan. Para-reining. Nieuwe discipline, spins – rollback – sliding stops, dit was allemaal nieuw voor ons. In mei 2020 kregen we de kans om deel te nemen aan een virtuele para-reining proef en dit hebben we dan ook gedaan. We hadden nog bijna geen reining gereden maar dat maakte ons niet uit, gewoon voor plezier. Oh wat was dit leuk en zeker voor herhaling vatbaar. Door corona waren er geen wedstrijden meer.

Zondag was het eindelijk zover, Lone star western event had in hun wedstrijdprogramma ook een klasse para-reining. Spannend. Nacho en ik hadden ons ingeschreven voor de trail amateur en de para-reining. We hadden er zin in.
De proeven gingen super goed maar wat een zware dag was dit. Omdat je nog voor alle disciplines mocht inschrijven op de dag zelf liep het programma enorm uit en had je geen idee wanneer je ongeveer moest rijden. Hierdoor zat je best lang op je paard te wachten, was de sfeer heel anders en het was ook nog eens heel raar weer (warm en laf, gietende regen, …). Ik moet eerlijk toegeven, we waren blij dat we naar huis mochten. Nacho en ik waren doodop. Ik ben Jan heel erg dankbaar dat hij mee was want alleen had ik dit nooit volgehouden.

Niet alles was negatief die dag. Trail amateur werden we 2de. Onze eerste echte wedstrijd para-reining ging best goed, zeker mits de omstandigheden. We hebben nog veel werk maar ik was super blij met onze run. Een mooie 68,5 punten hebben we gehaald. Deze tellen mee voor het klassement van de World para reining en wie weet (dromen mag he)?
Na onze run mochten de deelnemers van de para-reining samen in de pist komen staan voor de prijsuitreiking. Het was zo fijn om je eens niet anders te voelen dan de rest. Iedereen gelijk. Je kan zoveel leren van elkaar en iedereen begrijpt elkaar, echt superfijn.

Wout, Carola en Richard, superleuk om jullie te leren kennen. We gaan samen nog heel veel en leuke avonturen beleven (Team Belgium).