Back on track (04/2021)

Ik ben een echte buitenmens en bezige bij, binnen zitten is dan ook helemaal niks voor mij. Het meeste kan ik genieten van buiten bezig te zijn met mijn beestenbende. Met de honden spelen in de tuin, gaan wandelen met Leni, verzorgen van de varkentjes en mijn konijn en niet te vergeten, rijden of spelen met Nacho, … Gewoon buiten bezig zijn met de dieren, heerlijk toch.
Door allerhande toestanden was dit de laatste maanden heel anders en heb ik het heel erg zwaar gehad (mentaal en fysiek). Je zou misschien denken dat het kwam door al het corona gebeuren, awel helemaal niet. Verre van zelfs.

Het begon allemaal toen we op 16 december 2020 de bloeduitslag van Nacho kregen: Lyme. Niet te geloven wat zo een klein beestje (3mm) kan aanrichten bij een paard van ongeveer 600kg en 1m60. Dus Nacho op rust (weide) en een lange kuur van antibiotica.

29 januari kregen we het leuke nieuws dat we stilletjes aan terug aan de slag mochten gaan. Wel rustig aan want hij mocht niet zweten en geen grote inspanningen doen. Toch was ik heel erg bij, we konden terug samen bezig zijn en dat was het belangrijkste.
De paar keren heb ik hem rustig aan de longe gewerkt. Enkel stap, een heel klein beetje draf en wat andere oefeningen van grondwerk. Daarna voor de eerste keer terug gereden. Alle ja gereden, rustig rond getjokt in stap. Gewoon genieten van elkaar. Ik was zooo blij, wat deed dit deugd. Een tijdje rustig aan tot de antibiotica op was maar dat vond ik helemaal niet erg, we konden terug samen plezier maken.
Het aftellen naar het einde van de antibiotica duurde heel erg lang. Het typisch Belgische weer kwam heel vaak roet in onze plannen gooien waardoor mijn uitlaatklep er niet meer was. Niet met Nacho maar ook niet met de rest van de beestenbende. Denk dat ik in totaal een 6tal keren hebben kunnen werken of rijden met Nacho (natuurlijk heel rustig aan) op 3 maanden tijd. Pfff.

14 maart was de dag, we konden het bijna niet geloven maar de antibiotica was eindelijk op en ze voorspelde terug mooi weer. Na een 3tal weken We konden er terug aan beginnen, dat dachten we toch.
Nacho is een ongelooflijke speelvogel en dat zal hij altijd blijven. Een echte clown met momenten. Dus deze keer ook. Voor we terug gingen rijden wou ik hem eerst een paar keren aan de longe. Na bijna 3 maanden niks te doen durfde ik er zo niet op. Hij was best stijf en de conditie was ver te zoeken maar het belangrijkste was dat hij er goed uit zag en hij was heel vrolijk. Na het longeren liet ik hem nog even los in de piste en daar kwam de speelvogel naar boven. En maar rondracen, zo plezier had hij. Ene moment was hij net een arabier die stond te paraderen met staart omhoog dan een cuttingpaard die de honden langs de piste stond te drijven, … een echte clown.
Maar dan: Uit zottigheid bokte hij en sloeg hij zijn gat uit naar de buitenkant van de piste. Met zijn 2 achterbenen tussen de pisteplanken door naar buiten maar door zijn snelheid met volle kracht op de pistepaal. Zijn plezier en zottigheid was ineens over. Daar stond hij op 3 benen, vel eraf en bloed aan zijn been. Dat kon niet anders dan pijn gedaan hebben.
Verdikt viel eigenlijk nog mee, kon zo veel erger: 2 dikke benen, serieus stuk haar af (schaafwond) en paar sneetjes. Terug aan de ontstekingsremmer en op rust. Typisch Nacho.

Maar zoals ze zeggen na regen komt zonneschijn. Na de hele goede zorgen van dierenarts Shana Pinxten, die hem regelmatig kwam behandelen met de laser kunnen we weer aan de slag. Heb hem nu 2 dagen gelongeerd en vandaag voor eerst na 3 weken teruggereden een paar minuutjes gereden. Echt genieten.

Ik moet wel eerlijk toegeven, het koste mij best wat overtuigingstalent voor ik durfde op te stappen. Wil al een hele tijd terug met hem rijden en droom zelfs dat we op pad zijn samen in de bossen maar toch is er iets wat mij telkens tegenhoudt. Mijn koppeke zeker? Raar he zo een dubbel gevoel. Mijn zelfvertrouwen dat moet nog terugkomen. Door zo lang zo weinig te rijden ben ik een beetje onzeker. Had sinds december niet meer fatsoenlijk met hem gereden. De hele periode heb ik zelf ook niet veel paardgereden. Af en toe met Olli of enkele keren met een ander paardje maar dat is alles. Het vertrouwen en gevoel in mijn eigen lichaam moet terugkomen en dat zal even tijd vragen.

Gelukkig heb ik Nacho, met hem heb ik echt zo veel geluk want hij was ongelooflijk lief en voorzichtig vandaag. Ik denk dat hij het wist. Stilletjes aan opbouwen en duimen dat de bloeduitslag van vrijdag ook goed is.
We are coming back.